Croatian Long Distance Trail

Croatian Long Distance Trail

Krajowy, krajobrazowy szlak pieszy

Osobiście poznaj Chorwację

Wiele krajów posiada swoje krajowe, znane szlaki piesze, które zostały stworzone, aby przekonać ludzi do bardziej aktywnego trybu życia, żeby poznali samych siebie i wyszli poza strefę komfortu, w celu poszerzenia swoich horyzontów i doświadczeń - mówiąc prostymi słowami - żeby stali się lepszymi ludźmi. Hiszpański El Camino jest zapewne jednym z najbardziej znanych takich szlaków. W Stanach Zjednoczonych znajdują się również szlaki, na których ludzie przez dziesięciolecia kształtują samych siebie, chodząc przez kilka miesięcy po Appalachian Trail albo Pacific Crest Trail. Croatian Long Distance Trail (w skrócie CLDT) został stworzony z tych samych powodów – żeby przekonać ludzi do przebywania i życia w naturze, na szlaku, w kontakcie z przyrodą, poruszając się powoli, a wszystko to ze względu na ich dobro. Croatian Long Distance Trail został utworzony w 2017 roku po tym, jak pierwszy Chorwat przeszedł Pacific Crest Trail. Wkrótce po tym zostało założone Stowarzyszenie Long Distance Trail Hrvatska. Pracowano przez pełne dwa lata, aby stworzyć trasę i dodatkowe sześć miesięcy przy zbieraniu wszystkich danych. Tak więc, Croatian Long Distance Trail jest krajowym, krajobrazowym (scenic) szlakiem (trail) pieszym (hiking) o długości 2109 km, który co do zasady unika dróg asfaltowych i koncentruje się na szlakach górskich, drogach dla traktorów i drogach szutrowych. Szlak zaczyna się w Iloku, w najbardziej na wschód położonym punkcie Republiki Chorwacji, a następnie prowadzi w kierunku północnego punktu – Sveti Martin na Muri i najbardziej na zachód wysuniętego punktu – Savudriji, a następnie w kierunku najbardziej na południe położonego punktu Republiki Chorwacji – Prevlaki.

 
CLDT podzielony jest na trzy duże sekcje albo dziewięć mniejszych sekcji:
 
CLDT sections
Nikola Horvat

Sekcja A
Ilok – Sveti Martin na Muri (576 km)

A1 – Ilok – Našice (245 km)

Ten odcinek jest równinny, nie ma wielu podejść, ale swoimi złotymi polami, terenami wiejskimi i lokalnymi specjałami przyciąga uwagę. Sekcja A1 jest idealna do uzyskania sił i kondycji i nie jest tak bardzo wymagająca pod względem fizycznym, jednak należy uważnie wybierać porę roku, w której będziemy po niej maszerować ze względu na wysokie temperatury latem. W tej części trasy szlak bardzo często przebiega niedaleko wiosek lub miast, dlatego nie trzeba nosić wiele jedzenia w plecaku, co jest oczywiście wygodą dla piechurów, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z chodzeniem i jeszcze nie są przyzwyczajeni do ciężkich plecaków. Poza Ilokiem i Našicami piechurzy na tym odcinku poznają również Bapsko, Lovas, Vukovar, Osijek, Beli Manastir, Belišće/Valpovo i szereg malowniczych wiosek z bardzo miłymi gospodarzami, jak również niektóre znane miejsca, jak Dunaj, Ovčara, zamek Eltz, Kopački Rit i inne. Jeżeli idziemy przez ten odcinek średnio 25 km dziennie, możemy go przejść w ciągu około dziesięciu dni.

CLDT
Nikola Horvat
Valpovo
A2 – Našice – Daruvar (94,5 km)

Papuk jest pierwszą górą, przez którą przebiega CLDT i to właśnie w sekcji A2. Našice są idealnym miastem, żeby dobrze zaopatrzyć się na odcinki górskie. Niekończące się lasy, zwierzęta leśne, świeże powietrze i chłodna woda, to wystarczające atrakcje tej sekcji. Papuk nie jest zbyt wysoką górą, ale jest jednak wystarczająco wymagający, żeby zmęczyć przeciętnego piechura. Szlaki górskie na tym odcinku są dość dobrze rozwinięte, dlatego orientacja w przestrzeni ułatwiona jest dzięki dobremu oznakowaniu. Przeciętny piechur potrzebuje cztery dni, żeby przejść ten krótki odcinek.

CLDT - Papuk
Nikola Horvat
Papuk
A3 – Daruvar – Sveti Martin na Muri (236,5 km)

Z jednej góry na drugą – z Papuka na Bilogorę i potem również na trzecią – Kalnik. Trzy perły zapewniające piechurom widok na prawdziwą naturę kontynentalnej Chorwacji. Te góry są do siebie podobne, ale jednak różne i każda ma coś w sobie. Sekcja A3 przebiega obok miast Virovitica, Koprivnica, Ludbreg – znane centrum świata i Prelog. Podravina i Međimurje to bardzo bogate regiony pod względem kulturowym i gastronomicznym, a piechurzy będą mieli okazję poczuć to z pierwszej ręki, aż do Svetego Martina na Muri – najbardziej na północ wysuniętego punktu w Chorwacji. Ten odcinek jest największym wyzwaniem dla piechurów w sekcji A, a tu w szczególności mamy na myśli Kalnik, gdzie znajdują się stosunkowo strome szlaki. Jeśli jednak już zdobędziemy Kalnik, to radości nie będzie końca. Przeciętny piechur może tę sekcję przejść w około dziesięć dni.

Nikola Horvat

Sekcja B
Sveti Martin na Muri – Savudrija (565,5 km)

B1 – Sveti Martin na Muri – Sljeme (179 km)

Z najbardziej na północ położonego punktu szlak pieszy skręca na południe przez Međimurje, koło Čakovca – miasto Zrinskich, dalej w kierunku Varaždina, skąd trasa prowadzi przez Ravną Gorę do zamku Trakošćan i przez malownicze Zagorje docieramy do Strahinjčicy i następnie też do Ivanščice – dwóch zagorskich gór, które dominują nad tym regionem i pokazują piękną zieleń tego urokliwego regionu. Po zejściu piechurzy poznają znane urodzajne zbocza porośnięte winoroślami, które poprowadzą ich do Medvednicy – zagrzebskiego raju, względnie ich szczytu Sljeme. Ten odcinek jest średnio wymagający i ułatwia to fakt, że często można napotkać wioski, gdzie piechur może znaleźć orzeźwienie. Przeciętny piechur może tę sekcję przejść w tydzień.

CLDT - Ravna gora, Zagorje
Nikola Horvat
Ravna gora, Zagorje
B2 – Sljeme – Klana (278 km)

Poza Zagrzebiem, do którego piechurzy mogą dojechać autobusem i przekonać się, dlaczego jest to stolica Chorwacji, po zejściu z Medvednicy dotrą do malowniczego Samoboru i mogą spróbować samoborskiej greblicy lub znanej kremówki. O pięknie Samoborskich gór i Žumberku nie trzeba wiele mówić, ponieważ są to miejsca z nienaruszonymi lasami, czyli gwarancja sama w sobie. Z Žumberka wchodzimy do Gorskiego Kotaru przez Severin na Kupi, tutaj piechurzy będą mogli podziwiać gęste lasy, wiele dzikich zwierząt i delektować się lokalnymi specjałami. Szczęśliwcy zapewne spotkają również niektóre atrakcyjne zwierzęta. Na tym odcinku przechodzimy też przez pierwszy park narodowy z trzech za sobą -–Park Narodowy Risnjak. Wiele lasów, czyli cienia sprawi, że na tym odcinku łatwiej będzie można znieść letnie upały, jednak wysokość nad poziomem morza zagrzeje piechura. Przeciętny piechur może tę sekcję przejść w 12 dni.

CLDT - blizu Hahlića
Nikola Horvat
Obruč
B3 – Klana – Savudrija (108,5 km)

Istria jest atrakcyjna również wtedy, kiedy przejeżdża się przez nią samochodem. Chodzenie po niej powoduje szczególne wrażenia. Szlak prowadzi przez istryjski szlak górski aż do najbardziej na zachód wysuniętego punktu w Republice Chorwacji - Savudriji, gdzie piechurzy doświadczą pierwszego kontaktu z morzem. Ten szlak może nie jest tak bardzo wymagający pod względem kondycyjnym, ale stanowi większe wyzwanie ze względu na upały. W odróżnieniu od Papuka, tutaj może najlepiej przyjechać na wiosnę, jeżeli nie pokonujemy całego szlaku w jednym ciągu. Przeciętny piechur może tę sekcję przejść w cztery dni.

Nikola Horvat

Sekcja C
Savudrija – Prevlaka (967,5 km)

C1 – Savudrija – Zavižan (322,5 km)

Od Savudriji szlak przechodzi niedaleko Umagu i szlakami pieszymi prowadzi do Pazinu, następnie też Rabacu, skąd szlak prowadzi na Učkę. Zobaczyć małe, malownicze, porozrzucane miasteczka jak Motovun albo Grožnjan skąpane w porannym słońcu, które pojawiają się w zamglonych dolinach jak zaczarowane zamki, są dla piechurów niczym miód, który będzie dla nich natchnieniem przez lata po powrocie z długiej wędrówki jak ta na CLDT. Z Učkiej szlak obchodzi Rijekę i przez Bjelolasicę wspina się na Zavižan, czyli do znanego schroniska i stacji meteorologicznej. Jest to z pewnością wymagający odcinek, gdzie wchodzimy na poważniejsze góry i należy tu być ostrożniejszym, szczególnie ze względu na warunki pogodowe i możliwy brak wody. Przeciętny piechur może tę sekcję przejść w 14 dni.

CLDT - Motovun
Nikola Horvat
Motovun
C2 – Zavižan – Sinjal (227 km)

Szlak Premužicia jest kultowym szlakiem chorwackich piechurów i przejście po nim to nie tylko przyjemność, ale także obowiązek. Prowadzi przez najbardziej atrakcyjne zakątki mitycznej góry Velebit, tutaj znajduje się też drugi z kolei park narodowy – Park Narodowy Północny Velebit, a po nim przychodzi Park Narodowy Paklenica, który stawia przed piechurami nowe wyzwania. Ta sekcja jest stosunkowo wymagająca – jest mniej wody, mniej punktów zaopatrzenia, wymagane są pewne umiejętności, ale jeśli chodzi o atrakcyjność, to jest zapewne najbogatsza, tym bardziej że kończy się na najwyższym szczycie Republiki Chorwacji - Sinjalu (1830 m). Dla zupełnie niedoświadczonego piechura ta sekcja nie jest polecana na początek wędrówki. Z pewnych powodów znajduje się na miejscu C2. Przeciętny piechur przejdzie ją w ciągu 10 dni.

CLDT - Biokovo
Nikola Horvat
Biokovo
C3 – Sinjal – Prevlaka (418 km)

Z najwyższego szczytu Republiki Chorwacji szlak prowadzi w kierunku Knina i następnie przez góry Svilaj, Mali Kozjak i Mosor i schodzi do miasta Omiš. Omiška Dinara to wstęp do Biokovo, które dla piechurów będzie wielkim wyzwaniem. Biokovo zaprowadzi piechurów w kierunku południa aż do Ploč, czyli do ujścia rzeki Neretvy, skąd szlak przebiega na Pelješac, urodzajny w winorośle region pełen historii. Sam koniec CLDT zarezerwowany jest dla Dubrownika, względnie Srđa, który niczym strażnik pilnuje miasta. Atrakcyjność jest gwarantowana. CLDT kończy się na najbardziej wysuniętym na południe punkcie Chorwacji - Prevlace, 2109 km od punktu początkowego, które przeciętny piechur pokonuje w 100 dni. Po tej sekcji przeciętny piechur będzie się poruszał pełne 20 dni.

 

Więcej informacji na temat szlaku można znaleźć w www.cldt.hr