Nasłonecznione płycizny najpiękniejszego ekosystemu Adriatyku

Nasłonecznione płycizny najpiękniejszego ekosystemu Adriatyku

Nurkowanie z autonomicznym systemem, dla większości nurków odbywa się w strefie infratoralu. Nurkowanie rozpoczyna się wśród nasłonecznionych alg – to właśnie tutaj, do dziesięciu metrów głębokości, mimo że jest najłatwiej, znajdziemy najciekawsze formy życia. Dociera tutaj jeszcze bardzo dużo słońca zapewniając warunki do życia różnego rodzaju algom i roślinności morskiej - organizmom, które wytwarzają żywy pokarm i są pierwsze w łańcuchu pokarmowym.

 

Jednak nie wszystkie płycizny są jednakowo płodne. Żwirowe – narażone są na ciągłe prądy morskie i fale, przesuwając dno morskie, co uniemożliwia algom i roślinności morskiej zatrzymanie się tutaj na dłużej. Oznacza to, że znajdziemy tutaj znacznie mniej raków, ryb, parzydełkowców, czy szkarłupni...Aczkolwiek właśnie w tym miejscu pojawią się największe wśród ryb babkowatych – babka olbrzymia, oraz samotne raki, ślimaki z twardymi pancerzami i najbardziej niezwykłe niewielkie rybki.

Miro Andrić
Piaszczyste płycizny przepełnione są organizmami żywymi ukrywającymi się aż do metra głębokości w piasku. Zakopują się tutaj różnego rodzaju jeżowce, rozgwiazdy i skorupiaki. Choć niewielkie ziarna piasku sprawiają że morze jest tutaj mniej przeźroczyste, zakorzenia się tutaj niekiedy trawa morska, wyrośnie alga z rodu Sargassum, a gdzie indziej powstaną prawdziwe łąki najważniejzej podmorskiej rośliny – posidonii.

Nurkowanie w takich warunkach wymaga elegancji i gracji ruchów, gdyż zbyt częste machanie płetwami wznosi obłoki piasku zmniejszając widoczność, ale za to podczas nocnego nurkowania przywołuje różnego rodzaju małe ryby, które karmią się w piasku. Barweny, morlesze pręgowane i leszcze chętnie popłyną za nurkiem, chcąc sprawdzić czy ruchy płetw odkryją dla nich coś ciekawego. Najbardziej niezwykłą rybą, którą można tutaj znaleźć to wyślizg brodaty.

 

Piaszczyste dna stanowią królestwo dla ryb, które się zakopują, takich jak różnego rodzaju podeszwice, ale także ryby czyhające w zasadzce, takie jak skaber czy o wiele bardziej trujący ostrosz. W piaszczystych płyciznach morze filtruje także największe adriatyckie małże: osiągające do metra długości przyszynki szlachetne. Ten śródziemnomorski endemiczny gatunek znajduje się pod ochroną.

 

Morskie łąki stanowią najpiękniejszy i najważniejszy ekosystem Adriatyku. Tworzy go jeszcze jedna roślina rosnąca tylko w basenie Morza Śródziemnego - posidonia. Na morskich łąkach rośnie aż 20% gatunków tego kwiatu. Jego gałązki stanowią idealne miejsce do rozmnażania, odrastania i schronienia dla wielu gatunków zwierząt. Korzenie posidonii wiążą piaszczyste dno i zapobiegają erozji.

 

Najczęściej odwiedzane przez nurków i najpiękniejsze podwodne miejsca to te, które znajdują się wśród skalistych zboczy wysp i wybrzeży, a w ekstremalnych przypadkach opadają pionowo na głębokość 100m. Tu znajdujemy świat zwierząt, który w głębszych warstwach morza zależy przede wszystkim od prądów morskich. Prądy te przynoszą cząstki organiczne pokarmu dla niezliczonych filtratorów morza.

 

Pierwszymi, najbardziej prymitywnymi formami zwierząt są gąbki. Tworzą one właściwie kolonie drobnych jednostek, żyjących z tego co im dostarczy morze. Mają nieregularny kształt, często wyglądem przypominają kamienie lub kominy, a czasami ucho słonia.

Marjan Radović
Zwierzęta, które całe swoje aktywne życie spędzają jak roślina w jednym miejscu, nie są niczym nadzwyczajnym w podmorskim świecie. Zaliczają się do nich między innymi parzydełkowce, których najpiękniejszymi przedstawicielami są różnego rodzaju gorgonie i koralowce – tworzące cudowny podmorski widok. Znajdziemy tu także mureny, kongery i skorpeny o niewyobrażalnie pięknych kolorach i kształtach.
Indux media d.o.o.

Jaskinie

Skąpe w jakiekolwiek formy życia, ale za to będące wyzwaniem dla nurków, jaskinie często skrywają ślady stalaktytów i stalagmitów z epoki lodowcowej, kiedy jeszcze znajdowały się na suchym lądzie.  Z powodu braku światła słonecznego i prądów morskich, życie w jaskiniach jest ograniczone. Na sedymentowym dnie najczęściej znajdujemy tutaj ukwiały, Cerianthus membranaceus czy małego głowacza pręgopłetwego. Wejścia i otwory prowadzące do jaskiń – zacienione kopuły – pokryte są parzydełkowcami o żółtym kielichu.